طاق و جفت

ترکیه

حمیده — Thu, 10 May 2012 19:23:37 GMT

1- رسیدن به ایده‌آل‌ترین وزن ممکن لذتی داره بس وصف‌ناپذیر.

2- ای همه آنهایی که دم از مهمان‌نوازی و مهربانی ایرانی‌جماعت می‌زنید! کشـــــــــــــــک

3- و البته غذای ایرانی چیز دیگری‌ست بی‌تردید.

4- تا باشد کار اداری‌مان به اینها بیفتد بس که صبورند و مهربان.

5- آخ که چقد ما بدجنسیم. بدا به حال گربه‌ها و سگ‌های ایرانی.

***********چون تویی امروز مسیحای من*********

دنگ شو

از دست رفته‌ها

حمیده — Thu, 16 Feb 2012 12:56:03 GMT

زمانی را از دست داده‌ام، زمانی بسیار طولانی. زمانی بسیار طولانی را هم خوانده‌ام، فکر کرده‌ام، در خود فرو رفته‌ام، خودم را به جریان خیال سپرده‌ام که ببرد به هر کجا که خواست، و بعد که به واقعیت برگشته‌ام، احساس آدمی را پیدا کرده‌ام که زمین خورده و به هر ضرب و زوری شده باید خودش را جمع‌و‌جور کند، باید بلند شود و تکانی به خودش بدهد و سرش را بلند کند که سرگیجه‌اش آرام بگیرد و چشم‌هایش دودو نزنند، حالا وقتش رسیده که به یاد بیاورد کجا ایستاده، واقعیت را از خیال جدا کند، جوری که زخم برندارد، جوری که هنوز رمقی داشته باشد.

به زمانِ رفته می‌نگرم و یک جور ناجوری دلم خالی می‌شود. همین‌طور خیره مانده‌ام و دور شدنش را تماشا می‌کنم، عین آدمی که دور می‌شود و می‌دانی که دیگر برنمی‌گردد.

پلاک 16

حمیده — Mon, 12 Dec 2011 21:37:09 GMT

تند و تند خیابان را جلو می روم تا برسم به تاریک روشنای کوچه. 3،2،1 تا برسم به شانزده. آخرین زنگ را که فشار می دهم هیچ صدایی نمی شنوم. باز هم زنگ را می فشارم، شماره ات را که می گیرم در را باز می کنی. مانده ام به کدام سو بروم که به دادم می رسی و حیاط را روشن می کنی و سرت را از لای در می آوری بیرون و می خندی.

عجب جای دنجی! می گویم و لبخند می زنی. مثل همیشه وقت تنگ است و خاطرات هجوم می آورند و منتظرند که هی پشت هم ردیفشان کنیم. از کوه رفتن هایمان بگوییم و حسرت قهوه خانه پای کوه که شعری بخوانیم و دیوانگی کنیم و پیاده و پیاده لب اتوبان را بگیریم و بیاییم تا خود شهر.

با آن لحن شیرین و تاریخی می گویی: «لعنتی! کاش می تونستی امشب بمونی» و من بهانه که ... من از راه نرسیده می روی سراغ موسیقی تازه یافته ای که مثل همیشه ویرانم کنی و بخندی و بپرسی: «چطور بود؟» و من سری تکان بدهم که: «لعنتی! اینو از کجا آوردی؟»

قرار است مجسمه تازه را نشانم بدهی. مانده ام از آن توده گلین زیر پلاستیک های رنگارنگ، دیگر چه شاهکاری خلق کرده ای که همه را مبهوت کنی. من وامانده ام چه بگویم؟! می گویی که دیگر قید بی ینال را زده ای و می خواهی نمایشگاه انفرادی بگذاری. بهتر!

آنقدر ذوق زده ای که می خواهی همه ترانه ها و شعرها و تازه ها را یکجا برایم بخوانی و نشان بدهی و بعد همینطور پشت هم هی شعر بخوانی و بگویی: «دیوونه ست این»

از زیر سنگ هم شده پیدایم کن!

دارم کم کم این فیلم را باور می کنم

و این سیاهی لشکر عظیم

عجیب خوب بازی می کنند

در خیابان ها

کافه ها

کوچه ها

هی جا عوض می کنند و

همین که سر برگردانم

صحنه بعدی را آماده کرده اند

از لابلای فصل های نمایش بیرونم بکش!

برفی بر پیراهنم نشانده اند

که آب نمی شود

از کلماتی چون خورشید هم استفاده کردم

نشد!

و این آدم برفی درون

که هی اسکلت صدایش می کنند

عمق زمستان است در من

اصلاً از عمق تاریک صحنه پیدایم کن!

از پروژکتورهای روز و شب

از سکانس هاس تکراری زمین خسته ام!

دریا را تا می کنم

می گذارم زیر سرم

زل می زنم به مقوای سیاه چسبیده به آسمان

و با نوار جیرجیرک به خواب می روم

نوار را که برگردانند

خروس می خواند

از توی کمد هم که شده پیدایم کن!

می ترسم چاقویی در پهلویم فرو کنند

یا گلوله ای در سرم شلیک کنند

و بعد بگویند:

"خب، نقشت این بود"

شعر از دفتر حفره ها؛ گروس عبدالملکیان

- سرشار از حس خوبم کردی امشب

(بدون عنوان)

حمیده — Thu, 06 Oct 2011 18:17:26 GMT

سی ساله‌ام
و اگر دوباره قدم را با زنگ خانه کسی اندازه بگیرم
دیگر
دری به رویم باز نخواهد شد

سی ساله‌ام
و اگر دوباره بود و نبود کسی را بهانه بگیرم
جیغ کلاغی
آسمان تمام قصه‌ها را جریحه‌دار خواهد کرد

سی ساله‌ام
و این
یک جمله خبری غمگین است

غمگین
برای دری که باز اگر نشود
غمگین
برای قصه‌ای که آغاز اگر نشود
غمگین
برای سکوت سیاهی که بعد ازین با او
شب‌های خانه‌ام را قسمت می‌کنم

آی، سوسک سیاه همخانه‌ام!
من یکی نبود تمام شب‌هایم را با فکر تو خوابیده‌ام
خاله قزی چادریزی کفش قرمزی کودکی‌ام!
که هربار نوار قصه جمع می‌شد،
پدر
تکه‌ای از داستانت را کوتاه‌تر می‌کرد

دیگر از تو چیزی نمانده است طفلک بیچاره!
چادر سیاه کوچک آواره!
قصه‌ها گاهی
با کودکی‌ها تمام می‌شوند
و بچه‌ها برای فهمیدن این حرف‌ها
هنوز بچه‌اند

لیلا کردبچه/ حرفی بزرگ‌تر از دهان پنجره‌ها

والاُذن تَعشِقُ قَبل العین اِحیاناَ

حمیده — Fri, 02 Sep 2011 22:43:13 GMT

آیریلیق با صدای رشید بهبودف

.....؟

حمیده — Wed, 31 Aug 2011 01:38:48 GMT

به خواب نه

به رویاهایم می‌روم

آنجا

هر چقدر که دلم بخواهد

زندگی خواهم کرد ...

عزیز نسین

موسیقی و دیگر هیچ

حمیده — Wed, 25 May 2011 12:55:36 GMT

carino

همه زندگیم می لرزد فروغ

حمیده — Wed, 27 Apr 2011 21:11:57 GMT

می‌بینی؟ نیم قرن گذشته‌ست. در دنیای من هم، مثل دنیای تو همه‌چیز می‌لرزد. همه‌چیز لغزان، ناپایدار، مضطرب، پر از ابهام، مغشوش، سرگردان و بی‌انتهاست...
می‌دانی
سؤال‌هایم روزبه روز بیشتر و بزرگتر می‌شوند
با خودم می‌گویم: تا به کی باید رفت؟ تا به کی؟
کدام قله؟ کدام اوج؟
مگر تمامی این راه‌های پیچاپیچ در آن دهان...
نه
بگذریم
به قول خودت:
بیش از اینها می‌توان خاموش ماند. می‌توان با نگاهی چون مردگان ثابت خیره شد در ... در گلی بیرنگ بر قالی، در خطی موهوم بر دیوار...

8 همان 7 سرنگون شده است

حمیده — Tue, 12 Apr 2011 21:34:50 GMT

(بدون عنوان)

حمیده — Tue, 11 Jan 2011 20:59:43 GMT

قرار بوده بروی خانه آن یکی دایی اما چون راحت نبودی نرفتی و حالا باید هی فکرت مشغول این باشد که باید فردا، پس فردا، جمعه باید بروی. باید شب را آنجا بمانی. یک روز هم باید بروی خانه دایی بزرگه که زن دایی خیال نکند چون دیگر دایی نیست نمی روی. باید زنگ بزنی استاد راهنمایت. نمی دانم چه باید بگویی. باید بروی تمدید سنوات کنی. باید درخواست بدهی. باید امتحان بدهی. باید جواب تلفن فلان دوستت را بدهی که خیال نکند افسرده ای. باید قرار بگذاری و ببینیش. باید حتی اگر خوب نیستی خودت را خوب نشان دهی تا دلگیرش نکنی. باید به دوستان فیس بوکی ات پیغام بدهی و غیبت نزند تا نگرانت نشوند.

باید همه این کارهای معمول را انجام بدهی، نمی دانم چرا اینها اینقدر بزرگ شده اند. آنقدر بزرگ که گاهی هر کدام اینها می شود معضل بزرگ زندگیت، مثل همین معضل دیدوبازدیدهای فامیلی که برای دلگرمی توست اما حتی فکرش هم آزارت می دهد.

دلت می خواهد بگویی حالت خوب است، حتی گریه نمی کنی، حتی فکر هم نمی کنی، فقط خواب آزارت می دهد. هربار که بیدار می شوی ترس همه وجودت را فرامی گیرد. هربار که می خواهی بخوابی می ترسی. هربار که جای جان دادن پدر می نشینی، همه تصویرها پلان پلان از پیش چشمانت می گذرند. لحظات پیش از مرگ که درد می کشید و ملتمسانه می خواست به شما بفهماند که درد برایش غیرقابل تحمل شده و شما که هیچ کدام اینها را نشانه رسیدن لحظه خاموشی و تمام شدن نمی دانستید. آخرین نگاه هایش و نفس های سنگینش و رنگ زرد چهره اش و دستانش که در دستانت سرد و سردتر می شدند. نگاه های خیره و بهت زده برادرت و چشم های ناباور خواهرت

و بوسه تو بر پیشانی سرد پدر

آقای عسگری دیده ندیده حال پدر را می پرسد و تو که بهت زده نگاهش می کنی که چرا حتی حال خودت را نپرسید. بغض می کنی و نگاهی سؤال برانگیز. سکوت می کنی.

پی نوشت: دیشب که می نوشتم حالم خوب نبود. اهل خواب دیدن نیستم اگر هم ببینم تصویرها آنقدر مبهم و ناشناخته اند که دیدن و ندیدنش چندان تفاوتی نمی کند. نزدیک های صبح خواب پدر را دیدم که خیلی خیلی آرام و خوب بود، طوری که هیچ وقت ندیده بودمش. یک پایش را انداخته بود روی پای دیگرش، جوری که وقتی زنده بود هیچ وقت قادر نبود این حرکت را انجام دهد. توی خواب فکر می کردم چطور زیر خاک کرده اند، درحالی که اینجا کنار من زنده و سرحال است.

این تنها خواب لذت بخش و البته آرامش بخش زندگیم بوده.